मुंबई – (हर्षदा वेदपाठक ) – सकाळ तर होऊ द्या — मराठी चित्रपट समीक्षा
कलाकार: सुबोध भावे, मानसी नाईक
दिग्दर्शक: आलोक जैन
प्रकार: भावनिक – तात्विक – मानसशास्त्रीय नाट्य
कथानक
चित्रपट एका अशा माणसाची कथा सांगतो जो जीवनाच्या ओझ्याखाली दबला आहे — जगण्याची उमेद हरवलेली, पण आत कुठेतरी “सकाळ” म्हणजेच नवीन सुरुवात होण्याची इच्छा अजून जिवंत आहे.
सुबोध भावेचा नायक आपल्या भूतकाळातील अपयश, तुटलेल्या नात्यांमुळे आणि आतल्या पोकळीमुळे स्वतःपासूनच दूर गेलेला दिसतो. अशाच अवस्थेत त्याच्या आयुष्यात “नियती” (मानसी नाईक) येते — ती केवळ स्त्री नाही, तर त्याच्या विचारांचा आरसा आहे.
ही भेट त्याच्या आयुष्यात बदल घडवते, पण तो बदल हळूहळू, वेदनेतून होतो. कथा जीवन, मृत्यू, नैराश्य आणि पुनर्जन्म (inner rebirth) यांचं प्रतीकात्मक दर्शन घडवते.
अभिनय
सुबोध भावे
त्याने पुन्हा एकदा आपल्या अभिनयाची खोली दाखवली आहे. त्याचा चेहरा, डोळ्यांतील थकवा आणि शांततेतील संघर्ष — हे सर्व नायकाच्या अंतर्मनातील वेदना स्पष्ट करतात. संवाद कमी, पण भावनांचा स्फोट प्रत्येक फ्रेममध्ये जाणवतो.
तो “जीवन संपवू की पुन्हा जगू” या द्वंद्वात अडकलेला माणूस आहे. सुबोधने हा थकलेला माणूस इतक्या वास्तवतेने साकारला की प्रेक्षक काही क्षण नि:शब्द होतात.
मानसी नाईक
सुंदर रुपडे आणि भुलवणारी अभिनेत्री म्हणून मानसीने अनेक भूमिका पडद्यावर साकारल्या आहेत. सकाळ तर होऊ द्या मध्ये पहिल्यांदाच ती, अभिनयाची ताकद पणाला लावताना दिसते. नियती म्हणून
तिची भूमिका सिम्बॉलिक आहे — ती जणू नायकाच्या आत्म्याचा आवाज आहे. तिच्या भूमिकेत कोमलता, पण ताकद आहे. सुरुवातीला ती फक्त एक साथीदार वाटते, पण शेवटी तिचा अर्थ तात्विक पातळीवर समोर येतो
दिग्दर्शन आणि दृश्यसौंदर्य
पहिल्यांदाच दिग्दर्शनाची धुरा सांभाळणाऱ्या अलोक जैन यांनी मराठी भाषा आणि दोन पत्रांना पडद्यावर आणण्याचे धाडस केले आहे, ते लाजवाब आहे. त्यांनी हा चित्रपट अतिशय हळू गतीत पण विचारपूर्वक मांडला आहे. काही सीनमध्ये कॅमेर्याचा वापर इतका प्रभावी आहे की संवादाची गरजच नाही — नायक एकटाच बसलेला, खिडकीबाहेर पहात असलेला, किंवा पहाटेचा प्रकाश त्याच्यावर पडणारा… हे सर्व “सकाळ” या संकल्पनेचं रूपक बनतात.
छायांकन (Sunil Patel) आणि पार्श्वसंगीत (Rohit Raut) यांनी एक गंभीर, चिंतनशील वातावरण निर्माण केलं आहे.
संगीत आणि भावनिक लय
“जगू दे मला…” हे गाणं चित्रपटाचं हृदय आहे — एका थकलेल्या आत्म्याची जगण्याची आर्जवयुक्त हाक.
“नाच मोरा…” हे गाणं, जरी हलकं वाटतं, तरी त्यातही मुक्ततेची झलक आहे.
कमकुवत बाजू
कथानकाची गती खूप मंद आहे; काही दृश्ये तात्त्विक वाटतात पण भावनिक परिणाम कमी होतो. केवळ दोन पात्र, यांचे संवाद आणि त्यावर आधारित चित्रपट ही संकल्पनाच मुळात नवीन आहे. नाटकांमध्ये प्रचलित असलेली ही संकल्पना चित्रपटाचा प्रेक्षक कशाप्रकारे स्वीकारतो ते पाहणं महत्त्वाचं ठरेल.
काही संवाद जास्त प्रतीकात्मक असल्यामुळे सर्वसामान्य प्रेक्षकांसाठी अर्थ लावणं कठीण जाऊ शकतं. शेवट थोडा ओपन-एंडेड आहे — काही जणांना तो अपूर्ण वाटू शकतो.
चित्रपटाचा संदेश
“रात्र कितीही काळोखी असो, सकाळ तर होणारच — हा चित्रपट आशेचा, पुनर्जन्माचा आणि आत्मस्वीकृतीचा संदेश देतो.
तो जीवनातील नैराश्य दाखवतो, पण त्याचवेळी सांगतो की सकाळ म्हणजे केवळ वेळ नाही — ती मनाची अवस्था आहे.
⭐ रेटिंग: 3.5 / 5
भावनात्मक, धीम्या गतीचा पण प्रभावी चित्रपट. सुबोध भावेच्या अभिनयासाठी, मानसी नाईक च्या अनोख्या भूमिकेसाठी नक्की पाहावा.
